• Een gouden stelregel: jong denken is jong blijven.
• Blijf optimistisch. Een positieve kijk op het leven is jaren gezond leven waard.
• Zoek zoveel mogelijk het gezelschap van jonge mensen op.
• Toon belangstelling voor je omgeving. Leer een nieuwe hobby. Het is niet belangrijk welke, als die maar boeiend is.
• Word lid van een vereniging met een sociaal-culturele doelstelling.
• Leer je goed te ontspannen. Leer genieten van rust en stilte.
• Leer mediteren en doe het elke dag.
• Neem voldoende beweging. Wandelen is nog altijd de gemakkelijkste dagelijkse sport.
• Let op je voeding. Eet voldoende groenten, fruit en zemelrijke producten. Drink voldoende tussen de maaltijden: water, kruidenthee en sap van zelf geperste vruchten.
• En vooral: zoek in alles de zonnige zijde. Een goed humeur is nog altijd het beste gezondheidsrecept.

Aangekomen

01/07/2007      Simonart André (Burkina)
02/07/2007      Léonard Marc (Tanzanie)
05/07/2007      Broekx Jaak (Tanzanie)
08/07/2007      Theuwis Fons (Tunisie)
21/07/2007      Moyersoen Thierry (RDC-Mahagi)
28/07/2007      Bouwen Frans (Jérusalem)
07/08/2007      Putzeys Luc (Burundi)
21/08/2007      Bladt Eric (Tunesie)
23/08/2007      Eeckhout George (Uganda)
23/08/2007      Mertens Fernand (RDC Bunia)

Vertrokken

11/07/2007      Geers Paul (Tunisie)
22/07/2007      Bertholet André (Canada)
25/07/2007      Paredis André (RDC-Mahagi)
27/07/2007      Jacques Georges (Rome)
04/08/2007      Renis Jan (RDC-Bukavu)
05/08/2007      Pauwels Yves (Mali)
05/08/2007      Dr. Timmermans Vincent (Burundi)
06/08/2007      Bondue Jean-Pierre (Mali)
08/08/2007      Malherbe Gérard (RDC-Bunia)
11/08/2007      d'Huart Michel (RDC-Goma)
14/08/2007      Lenssen Jan (Kenya)
19/08/2007      Simonart André (Burkina)
25/08/2007      Cornelissen Herman (Polen)
20/08/2007      Bastijns Herman (Rome)
27/08/2007      Moyersoen Thierry (RDC-Mahagi)
28/08/2007      Theuwis Fons (Tunisie)
28/08/2007      Bouwen Frans (Jérusalem)

L'interprétation des événements tragiques concernant le Rwanda a été jusqu’ici l’apanage du régime FPR/APR en place à Kigali avec l’appui inconditionnel de Washington et de Londres, entre autres puissances internationales. Or, il est avéré que le génocide des Tutsi en 1994 a fait suite aux massacres de masse de villageois hutu perpétrés par l’APR dès son, agression du territoire rwandais en 1990. L’avion présidentiel abattu le 6 avril 1994 a déclenché ensuite la réaction que l’on sait. La traque au Zaïre des réfugiés hutu par l’APR en 1996-97 a toutes les caractéristiques d’un génocide, visant cette fois les Hutu.
Depuis lors, la dictature militaire du parti-Etat FPR exerce toute sa rigueur sur le pays et son influence pernicieuse jusque dans l’enceinte du Tribunal Pénal International pour le Rwanda (TPIR) chargé de connaître et juger les crimes contre l’humanité mais exclusivement ceux commis par l’une des deux parties en conflit. Pourquoi pas l’autre? Pourquoi le FPR/APR ne devrait-il pas lui aussi être comptable du crime de génocide?
Cette étude tente de rétablir la chronologie et la vérité des faits. Elle fait l’historique des tensions et des querelles de pouvoir entre Hutu et Tutsi depuis le passé précolonial, sous le Protectorat allemand, la tutelle belge, après l’indépendance et jusqu’à 1990. Le rôle controversé de l’Eglise Catholique au Rwanda y est «revisité», de même que l’ère Habyarimana. La stratégie de prédominance du FPR/APR est éclairée tant sur le plan militaire que sur le plan politique.
L’argumentation s’appuie sur des dizaines d’archives connues ou non constituant la moitié du livre. Le procès du FPR/APR à travers ses dirigeants les plus visibles peut donc s’ouvrir...

Cet homme est-il dangereux ?

Nous signalons : « Profession théologien : quelle pensée chrétienne pour le XXIième siècle ? »

Cl.Geffré. Edit. Albin Michel. 1999.

                         « Croire et interpréter » Cl.Geffré. Cerf 2001.

Et je recommande son dernier livre sorti :
                         « De Babel à Pentecôte » Cl.Geffré.Cerf 2006. 360 p. 39 €.

Ainsi que l’article dans l’hebdomadaire LA VIE, du 31 mai 2007. p.66 à 69.

Aangekomen

01/05/2007       Campforts Staf
04/05/2007       Mertens Hugo (benoemd in België)
06/05/2007       Defour Georges (nommé en Belgique)
06/05/2007       d'Huart Michel
06/05/2007       Leys Jozef
07/05/2007       Dr. Timmermans Vincent (santé)
07/05/2007       Van Vlierden Mathieu
17/05/2007       Bertholet André
18/05/2007       Pauwels Yves
25/05/2007       Vernack Gaby (benoemd in België)
30/05/2007       De Belie Valentin
30/05/2007       Renis Jan
31/05/2007       Bondue Jean-Pierre
02/06/2007       Lenssen Jan
05/06/2007       Stuer Guido
05/06/2007       De Smet Paul (benoemd in België)
16/06/2007       Paredis André (santé)
16/06/2007       Malherbe Gérard
17/06/2007       Bastijns Herman
19/06/2007       Vermeire Yves (benoemd in België)
26/06/2007       De Vos Marc

Vertrokken

13/05/2007       Waterkeyn Baudouin (RDC)

Een plaatselijk krant van Alveringem (19 januari 2007) titelt: "Drinkbaar water dankzij de Pater". Het gaat over Walter Oyaert, werkzaam in Burkina Faso.

In het verre Burkina Faso viel Pater Oyaert halfweg vorige maand een grote eer te beurt. In naam van de president van Burkina Faso ontving hij "La médaille d'honneur des collectivités locales" oftewel de eremedaille van de lokale gemeenschap voor 44 jaar onafgebroken inzet voor de arme bevolking van zijn parochie Meguet. Twee broers, Roger et André Oyaert, en twee leden van de Vriendenkring pater Oyaert, maakten de gebeurtenis live mee.

Een dertigtal mensen werden die dag vereremerkt, " maar slechts vier mensen, onder wie ook Walter, kregen de hoogste decoratie overhandigd. De plechtigheid vond plaats in Zorgho, op zowat 26 kilometer van Meguet vandaan en in aanwezigheid van tal van plaatselijke autoriteiten, zijnde de gouverneur, plaatselijke chefs en verschillende ministers. He gebeuren kreeg trouwens ook vermelding in het staatsblad van Burkina Faso. Nog nooit heb ik zo'n gejuich gehoord " vertelt broer Roger. Na de officiële plechtigheid in Zorgho keerde de pater in het gezelschap van zijn vrienden en familie terug naar zijn thuisbasis Meguet waar de plechtigheden herbegonnen. " Walter werd er letterlijk overladen met geschenken. De bevolking offreerde hem kippen, geiten en een schaap." Dat de mensen van Meguet nu zuiver en drinkbaar water hebben, hebben ze te danken aan Walter, die in zijn geboortedorp (Gijverinkhove) zo geliefd is en zo massaal gesteund wordt.


Frans Bouwen a été interviewé à Jérusalem par Renée-Anne Gutter, correspondante de La Libre Belgique (10-11 mars 2007).
Résumé :
Aujourd'hui, vivant à Sainte-Anne sur la Via Dolorosa, il est un pilier du dialogue interreligieux au Moyen-Orient. Dialogue œcuménique entre Eglises, mais aussi “dialogue de vie" entre chrétiens, musulmans et juifs en Palestine et Israël. "Les religions doivent être un facteur de paix et non de polarisation. Sans paix entre elles, pas de paix dans le monde.”

Ses mandats au Vatican l’amènent régulièrement à Rome, Beyrouth, Le Caire, Genève : membre des Commissions pour le dialogue théologique avec les Eglises orthodoxes (orientales et de tradition byzantine), Consulteur du Conseil pontifical pour l’Unité des chrétiens, vice-président de la Commission Foi et Constitution du Conseil oecuménique des Eglises, président de la Commission Justice et Paix à Jérusalem. Et il dirige la revue “Proche-Orient Chrétien”, que les Pères Blancs de Jérusalem éditent avec l’Université Saint-Joseph à Beyrouth, "pour faire connaître les Eglises entre elles et le milieu de vie des Eglises du Moyen-Orient".

Aujourd'hui, en plus de ses propres rencontres théologiques avec les juifs, il a créé avec le Patriarcat latin une commission de chrétiens locaux qui voit régulièrement des Israéliens de tous bords.

Autre travail d'actualité : le dialogue au sein des Palestiniens pour la coexistence chrétiens-musulmans.
"Nos contacts avec les musulmans continuent, mais il est de plus en plus difficile d'avoir un impact sur la société palestinienne, car l'écoute du public a diminué. En même temps, nous découvrons parmi les musulmans une grande attention pour ce que ressentent les chrétiens. Ils savent que c'est important pour l'opinion internationale. Certains musulmans modérés tendent précisément à se rapprocher de nous à cause de la radicalisation islamique."

La fin de l'article évoque la situation en Belgique : "Un pays qui a la chance rare de vivre à cheval sur les cultures alémanique et latine, nous donnant l'opportunité unique de pénétrer dans les deux mondes et, avec un peu d'effort, nous y sentir à l'aise." Il aimerait que Flamands et francophones apprennent davantage la langue l'un de l'autre. "Cela fait partie de l'identité de la Belgique."

Een derde confrater haalde de media : Hugo Van den Haute (Ghana) had recht op een ganse bladzijde in Tertio (31 januari 2007). Sinds een halve eeuw werkt "Father Van" in Ghana. Hij verhaalt over zijn roeping en overloopt zijn vele benoemingen en uitdagingen in dienst van de bevolking. "Vorming van verantwoordelijken was daarbij van het allergrootste belang. Doordat evangelisatie in een derdewereldland als Ghana nooit losstaat van ontwikkeling, combineerden we op het platteland eucharistievieringen met diaprojecties over nieuwe landbouwmethoden die het milieu beter beschermen."

Nu verblijft Hugo in Bolgatanga waar hij met twee medebroeders een gastenhuis runt voor missionarissen op doortocht. "We staan ook ten dienste van de plaatselijke clerus en helpen bij de opleiding en vorming van leken. Maar in de parochie dragen we geen verantwoordelijkheid meer. Die tijd is voorbij. Missionering anno 2007 betekent dienstbaarheid aan de plaatselijke kerk. Vroeger speelden we de eerste viool, nu verlenen we bijstand vanuit de coulissen.”

"Selfsupporting", "self-financing" en "self-ministering": dat zijn volgens pater Hugo de grote uitdagingen waar de Ghanese kerk voor staat. "Veel bisschoppen leveren goed werk, maar zijn te afhankelijk van buitenlandse giften. Ook de solidariteit tussen de rijkere zuidelijke provincies en het arme noorden kan beter.”

"Tot slot is er de vraag naar de verankering van het geloof. Wij, priesters en missionarissen, staren ons soms blind op de vele mensen die ‘s zondags naar de kerk komen. Maar hoe beleven die zondagse kerkgangers hun geloof in de week? Hoe gaan zij in hun dagelijkse leven met de Bijbelse boodschap om? Wat blijft et dan nog van de christelijke broederlijkheid over?”

Aangekomen

22/12/2006       Theunis Guy
27/12/2006       Cornet Thierry (santé) rue de Linthout
27/12/2006       Biernaux Xavier
10/01/2007       Nyssens Albert (santé ; définitif) Evere
10/01/2007       Vonck Pol
13/01/2007       Goffinet Alex
20/01/2007       Seynaeve Jaak (définitif). Varsenare
08/02/2007       Dujardin Yves (santé ; définitif), Namur.
20/03/2007       Stuer Guido (doorreis naar PAC)
07/04/2007       Waterkeyn Baudouin, rue de Linthout
14/04/2007       Meert Gerard
19/04/2007       Oyaert Walter

Vertrokken

08/01/2007       Theunis Guy (Rome)
10/01/2007       Moyersoen Thierry (Mahagi-RDC)
11/01/2007       De Groef Jan (South Africa)
15/01/2007       Stuer Guido (Zambia)
31/01/2007       Docq Philippe (South Africa)
01/02/2007       Bastijns Herman (Rome)
17/02/2007       Haels Gerard (Bukavu-RDC)
18/02/2007       Goffinet Alex (Lubumbashi-RDC)
22/02/2007       Bladt Eric (Tunisie)
24/02/2007       Vonck Pol (Jérusalem)
04/03/2007       Jageneau Ghislain (Lubumbashi-RDC)
24/03/2007       Biernaux Xavier (Goma-RDC)

Luc

Leo Missinne

     De leiddraad van zijn missionarisleven: de catechese. In Vogelzang, deze zomer, vertelde hij ons de geschiedenis van de vorming der catechisten, zoals hij die gekend en beleefd had in het bisdom Kasongo. Aangekomen in het aartsbisdom Lubumbashi, zette Frans diezelfde opdracht verder.
     Het grote probleem dat zich heden ten dage stelt is dat van de jeugd: in zijn eigen parochie, Sint-Martinus, worden jaarlijks rond de 130 jongeren gedoopt, maar daarna verdwijnen zij in de sekten. Vandaar de noodzaak de systematische voortgezette vorming van de christenen te herbekijken. Er zijn weliswaar verschillende katholieke actiebewegingen (de charismatische beweging, Ujaama, het Marialegioen…), maar ook daar ontbreekt het aan geloofsvorming.

Waly Neven (Burundi)

     Au Chant d'Oiseau, Waly nous avait brossé la situation des Missionnaires d'Afrique au Burundi, en trois tableaux.
     D'abord l'animation vocationnelle, à partir du Centre Lavigerie à Gitega. Ce centre est maintenant devenu une vraie propédeutique, prêt à accueillir également des aspirants venus du Rwanda voisin. Il y a actuellement une vingtaine de jeunes en formation.
     Deuxième tableau: "Nouvelle Espérance", projet en faveur des malades du sida, lancé par notre confrère allemand Ludwig Peschen (médecin) avec une femme burundaise séropositive, Claudine. Sous la direction de Benno Baumeister (allemand) et ensuite Armand Galay (Philippin), le centre prit de l'ampleur. Avec les médicaments anti-rétroviraux, le suivi devient de plus en plus exigeant. Il y actuellement 1300 d'inscrits. 4 médecins y travaillent, dont notre associé belge, Vincent Timmermans.
     Troisième tableau: action auprès des Batwa. C'est le domaine de notre confrère ugandais, Elias Mwebembezi. Au programme: l'amélioration de l'habitat, condition nécessaire pour accéder à l'enseignement.

Idée à creuser : nous pourrions envisager de mettre sur le website de la Province (www.lavigerie.org) une série de courtes présentations de ce genre, des confrères belges oeuvrant à l'étranger (et même en Belgique, pourquoi pas?). Vous y trouvez déjà plusieurs jeunes confrères, Africains pour la plupart. Nous mettrions bien volontiers un peu d'"aînés" (forcément!) de notre propre pays. Notre website n'ayant pas de journaliste à sa disposition, nous comptons évidemment sur chacun de vous… Il faudrait aussi des photos pour illustrer et donner de la couleur.

Aangekomen
	18/08/06 19/08/06 02/09/06 09/09/06 20/09/06 27/09/06 29/09/06 01/10/06 07/10/06 07/10/06 28/10/06	Guy Theunis Luc Putzeys Eric Bladt Bob Gaul Thierry Moyersoen Jean Mottoul Jan Renis Gerard Haels Stefaan Minnaert Guido Weemaes Ghislain Jageneau	Rome, M.G. Burundi Tunisie Rwanda RDC-Mahagi Nioka RDC-Bukavu RDC-Bukavu RDC-Bukavu Rwanda Burkina RDC-Bukavu
Vertrokken
	19/08/06 26/08/06 29/08/06 01/09/06 02/09/06 05/09/06 05/09/06 16/09/06 20/09/06 21/09/06 23/09/06 24/09/06 24/09/06 27/09/06 27/09/06 01/10/06 01/10/06 10/10/06     15/10/06   20/10/06	Paul De Smet Herman Bastijns André Thijs Arnould de Schaetzen Herman Konings Frans Bouwen Guy Theunis Theo Caerts Bob Dierckx Luc Putzeys Jean-Paul Steenackers Frans Verresen Baudouin Waterkeyn André Paredis Lucien Van Wielendaele Vic Missiaen Max Boudart Georges Defour Hervé Lunden René Van Gansbeke Eric Bladt Paul De Vinck Seynaeve Jaak	Burundi Rome RDC-Bukavu Nairobi Rome Jérusalem Rome Burkina Mali Burundi RDC-Goma RDC-Lubumbashi RDC-Lubumbashi RDC-Ituri RDC-Bunia Tanzanie Burundi RDC – Bukavu Rwanda RDC – Kalemie Tunisie RDC – Lubumbashi USA

Varsenare	zondag 3 september Start met de eucharistie om 10.30 uur.
Genk	zondag 10 september Bret, parochiezaal, Weg naar As, 14.30 uur.
Namur	samedi 16 septembre A Champion, chez les Sœurs de la Providence. Début à 10 h. On termine avec l’eucharistie vers 16 heures. (Invitation)
Merksem	zondag 24 september Kerk O.L.V. van Smarten, 14.30 Daarna in zaal Wilgenhof.

Gazet van Antwerpen: ‘Dat de mensen in Europa steeds ouder worden, is eigenlijk positief. Maar zo zien we het niet. We zien het als een probleem. In een maatschappij waar alles hectisch verloopt en niemand nog tijd heeft, zitten we met senioren die wel tijd hebben, maar soms trager zijn, zwakker, verwarder. Dus dumpen we hen massaal in verzorgingsinstellingen. Alsof we de broosheid van het leven niet meer aankunnen.’

Hilde Kieboom, voorzitster van de Sint-Egidius gemeenschap, over vergrijzing

KERSTMIS

EEN KERSTVERHAAL

Lors de la prremière rencontre avec notre confrère Guy Theunis à la rue de Linthout, le 15 novembre, nous avons tous signé une carte adressée au Ministre Karel De Gucht. Le 8 décembre (Quelle coïncidence ! ), le Ministre nous a répondu ceci :

Aanhouding van Pater Guy Theunis

Een nieuwe zin aan ons missionaris-zijn

Wij, die een nieuwe zin aan ons missionaris-zijn zoeken, zijn zoals “hoefsmeden in een wereld van auto's”, op zoek naar de nieuwe stiel waartoe we ons kunnen recycleren, naar een nieuwe rol die we zouden kunnen spelen.
Heel vaak denken we dan dat we moeten inspelen op een profetenrol. Een rol geeft ons een identiteit, een etiket! Maar die profetenrol komt niet meer over bij onze mensen die ons als fanatici zullen bestempelen.
Waar kunnen we dan de mensen van onze tijd raken? Is het niet in hun zoeken naar zin aan hun leven? Velen draaien doelloos rond in een wereld die verzadigd is van consumptienoden en van egoïstisch individualisme. De vraag die velen stellen is : «Het leven van de mens, welke zin er aan geven vandaag ?» Iets misschien in die richting: hedendaagse mensen moeten in onze levenswijze een uitnodiging kunnen vinden om mens te worden op een nieuwe manier. En dit moet van ons gezicht kunnen afgelezen worden.

A.A.A.D.D.-Stoornis - Gewetensonderzoek

Ik beslis mijn tuin te besproeien.
Wanneer ik op de oprit de slang aansluit, bemerk ik dat mijn wagen aan een wasbeurt toe is. Ik ga naar de garage en zie dat ik na het ledigen van mijn brievenbus de post heb laten liggen op het tafeltje in de hall. Ja, ik wil toch vlug eerst mijn post inkijken.
Ik loop de trap weer af, storm de keuken binnen en net als ik de koelkast wil opentrekken zie ik bovenop de kast hoe triestig die bloemen over de rand van de vaas hangen. Die moeten subito presto een halve gieter water krijgen.
Ik zet dus maar dat blikje cola op het aanrecht en daar ligt mijn leesbril die sedert deze morgen zoek was. Die moet naar mijn bureau, maar nee, eerst nog die bloemen verzorgen!
Ik leg de bril weer op het aanrecht, vul een kan met water en zie plots de afstandsbediening van de TV liggen. lemand moet die op de keukentafel hebben laten liggen... Je kunt er donder op zeggen dat ik vanavond vóór de teevee niet meer weet waar ik die zapper had zien liggen. Dan toch maar eerst dat ding bij de kijkkast gaan leggen.
Of nééé... eerst nog vlug die bloemen! In mijn haast giet ik het water zowat meer naast dan in de vaas. Ellendig! Ik leg dus de zapper terug op de tafel, ga een vaatdoek halen en herinneren wat ik nu eigenlijk zinnens was.

Aan het eind van de dag

is de tuin niet besproeid,
is mijn auto niet gewassen,
de rekeningen zijn niet betaald,
de cola staat niet in de koelkast,
de bloemen kregen niet genoeg water,
ik heb geen idee waar ik die zapper achter liet,
ik kan mijn leesbril niet vinden
en mijn autosleutels zijn spoorloos!

Ik probeer te ontdekken hoe het komt dat er vandaag niets is gebeurd. Ik begrijp er echt niets van want ik was de hele dag druk bezig!!! Ik ben er mij van bewust dat ik een ernstig probleem heb en moet dringend professionele hulp vinden, maar eerst even mijn post / e-mail checken...
Wil je me een dienst bewijzen? Zend dan dit bericht naar iedereen die je kent, want ik kan me niet meer herinneren naar wie het gezonden werd.

Olivia

Op 2 mei had de jaarlijkse missionarissendag plaats in het bisdom Hasselt. De organisatoren hadden drie hogere oversten uitgenodigd om te spreken over hun visie op missie vandaag, in het licht van hun laatste of voor de deur staande Kapittel. Hier volgt de tussenkomst van Jef Vleugels.

Ik spreek hier dus in naam van de Sociëteit van de Missionarissen van Afrika (Witte Paters). Wij hadden ons laatste Kapittel verleden jaar, van 10 mei tot 16 juni, in Rome.

Enkele inleidende bemerkingen: wij werken alleen in Afrika (met één uitzondering: het Nabije Oosten, namelijk Jeruzalem en Libanon), en wij zijn van in het begin een internationale congregatie. Dat wilde toen zeggen: Europees en vanaf het begin van de 20^ste eeuw ook Noord-Amerikaans.

Enkele statistische gegevens wat onze Belgische confraters betreft:

• op een totaal van 289 Belgische WP in leven, zijn er nog 88 werkzaam in Afrika. Gemiddelde leeftijd 69 jaar
• slechts 2 zijn jonger dan 50
• 43 zijn 70 of ouder
• 6 zijn 80 of ouder, waarvan één van 91 (nog zeer actief trouwens).

1. VERSCHUIVING VAN NOORD NAAR ZUID

Wij zijn aan 't verkleuren. Gij zult zeggen dat de Scheutisten, de Jezuïeten, de Oblaten en noem maar op, al sinds vele tientallen jaren aan het verkleuren zijn. Bij ons is die ontwikkeling of verschuiving slechts sinds een twintigtal jaren op gang gekomen. Om de eenvoudige reden dat een van de prioriteiten van onze stichter, kardinaal Lavigerie, het oprichten en vormen van de inlandse clerus was. Wij hebben in een twintigtal landen van Afrika een groot aantal klein- en grootseminaries opgericht, maar in onze eigen Sociëteit mochten ze niet binnen. Er zijn wel enkele uitzonderingen geweest, maar die zijn dan allemaal bisschop geworden…

Een goede 20 jaar geleden waren wij van mening dat de Kerk in Afrika goed gelanceerd was, en dat wij ons steentje konden bijdragen om die Kerk ook meer en meer missionaris te maken of te laten worden. Wij hebben toen wij geopteerd om van een internationale Sociëteit een interraciale Sociëteit te worden: zo zijn wij dan aan roepingenpastoraal gaan doen in Mexico en Brazilië, in India en op de Filippijnen. En om het roepingenniveau in Europa zelf wat op te krikken zijn we toen ook naar Polen getrokken.

Enkele cijfers om u een gedacht te geven van die verschuiving naar het Zuiden. Toen we in oktober laatstleden het huidige schooljaar inzetten, telden wij, verspreid over de 9 à 10 jaar vorming, 360 kandidaten. Daarvan zijn 83 % Afrikaan.

Het is wel belangrijk te doen opmerken dat wij nog steeds de klassieke definitie van missionaris hanteren: al onze kandidaten weten dat ze zullen worden uitgezonden naar een vreemd land en dus niet, tenzij uitzonderlijk, in hun eigen land zullen werken.

Die verschuiving heeft ook een directe invloed op ons gemeenschapsleven, vooral tijdens ons actief missieleven. Ik heb in bijna 40 jaar Afrika altijd in een internationale gemeenschap geleefd. Nu worden onze gemeenschappen in Afrika meer en meer veelkleurig en interraciaal. En het is niet voor niets dat we sinds twee Kapittels de nadruk leggen op het belang van onze gemeenschappen als factor van evangelisatie. Wij beschouwen onze gemeenschappen als levende getuigennissen van het Evangelie. De gemeenschap als zodanig, op zich zelf, is verkondiging van de Blijde Boodschap. Onze interraciale gemeenschappen trachten in Afrika een teken te zijn van eenheid in verscheidenheid.

Die verschuiving drukt zich ook nog uit op andere niveaus:

• onze laatste twee internationale vormingshuizen in Europa (laatste fase = theologische vorming) zijn bezig te verhuizen naar Afrika.
• omdat wij in Europa volop aan het vergrijzen zijn, zijn wij nu ijverig aan het werken aan het overschakelen van onze huidige 9 Europese Provincies naar één enkele Europese Provincie.

2. VERANDERING VAN ONZE VISIE OP MISSIE

Zoals voor alle missiecongregaties hebben wij in de 19^de en de 20^ste eeuw een periode gekend die vooral gericht was op het stichten van de Kerk. Naarmate dat pionierswerk vorderde, werd de nadruk gelegd op het verder uitbouwen en verstevigen van de plaatselijke Kerken. Naast de seminaries waarover ik het reeds had, waren velen van onze confraters werkzaam in parochies.

Sinds onze twee laatste Kapittels zijn twee krachtlijnen, veel meer dan vroeger het geval was, naar voren gekomen.

2.1. Ontmoeting met de andere, in de eigenheid van zijn cultuur en van zijn godsdienst.

Natuurlijk stond de ontmoeting reeds van in het begin van onze Sociëteit centraal. Onze stichter wilde dat we de taal en de gewoonten leerden kennen van de plaatselijke bevolking, dat wij ons zouden kleden als zij (vandaar onze traditionele Arabische kledij), dat wij zouden eten als zij… Dat hebben we in de mate van het mogelijke gedaan met veel liefde en toewijding, maar ook in de geest van die tijd, en met veel bijbedoelingen (zieltjes winnen).

De missietheologie is sindsdien diep veranderd. Wij hebben ontdekt dat de Geest ons vooraf gaat in elk volk, in elke cultuur, in elke godsdienst. De ontmoeting, zoals wij die nu trachten te beleven in Afrika, is doordrongen van eerbied en respect, van openheid en ontvankelijkheid; openstaan voor de anderen om op onze beurt dieper door hen geëvangeliseerd te worden. Het perspectief is helemaal veranderd.

Laten we het een beetje concreter maken. In oktober 2004 had in Kasama, de hoofdstad van Zambia, een sessie/retraite plaats, waar enerzijds christenen (met inbegrip van enkele religieuzen en priesters) en anderzijds traditionele initiatieleiders van de Bembabevolking aan deel namen (initiatie in de zin van inwijding van de jongeren in het leven van de volwassenen van de stam waartoe zij behoren). En het was niet alleen "leren over" maar ook doen! Zoiets was vroeger ondenkbaar.

Een ander voorbeeld. In Mali namen we recentelijk het initiatief om een internationaal centrum op te richten om een diepere ontmoeting met de Islam, en van de Islam met ons geloof te bewerkstelligen.

Hier te lande hebben wij enkele confraters die zeer sterk geëngageerd zijn in contacten met de Islam. Hier in Limburg hebben wij pater Jan Geypens, actief in de bisschoppelijke werkgroep en in Abrahamhuis te Genk.

De ontmoeting met de Islam was voor ons, Witte Paters, een prioriteit van in het begin – denk maar aan het befaamd instituut voor islamologie dat we runnen in Rome, de PISAI (Pauselijk Instituut voor Studie van het Arabisch en van Islamologie), maar krijgt nu toch wel nieuwe accenten, waarin "ontmoeten" veel verder gaat dan "leren kennen" of bestuderen. Het heropnemen van (dieper) contact met de traditionele godsdiensten lijkt me wél nieuw, alsook de ontmoeting met de Nieuwe Religieuze Bewegingen (die we vroeger nogal al rap als sekten afschreven). Dat alles in die nieuwe geest van respect en openheid.

2.2. Onze inzet versterken op de breuklijnen en bij onrechtvaardigheid op sociaal, politiek et economisch gebied (R&V)

Natuurlijk waren onze eerste missionarissen die in Zwart Afrika aankwamen begaan met de slaven en hebben ze er zoveel mogelijk vrijgekocht. Ook op dat gebied kwam de eerste impuls van Kardinaal Lavigerie, die op 15 augustus 1888 in de Sint Goedelekathedraal van Brussel zijn internationale anti-slavernijcampagne had gelanceerd.

Ondertussen hebben wij beter begrepen dat de oorzaken van wantoestanden vaak van structurele aard zijn. Hoe kunnen wij vandaag, op plaatsen van uitbuiting en sociale onrechtvaardigheid, in wantoestanden als gevolg van oorlogsgeweld, solidair en creatief aanwezig zijn, als getuigen van het Evangelie?

Nemen we weer enkele voorbeelden. Jullie kennen onze confrater Jaak Broekx van Grote-Brogel, die sinds jaren werkzaam is in de vluchtelingenkampen in Tanzania, en die spijtig genoeg nog maar alleen overblijft van een ploeg Witte Paters. Hij helpt de mensen ter plaatse, maar hij tracht ook, op een zeer voorzichtige manier (want anders vliegt hij buiten), de Internationale Gemeenschap op de hoogte te houden van wat er echt gebeurt. Zijn inzet is voor mij een typisch voorbeeld van een aanwezigheid op de breuklijnen.

Een ander voorbeeld is onze confrater Vic Missiaen, die op vraag van de Tanzaniaanse bisschoppen het gevangeniswezen in dat land een meer menselijk gelaat tracht te geven, met respect voor de rechten van de gevangenen.

Ik zou u ook kunnen spreken over Luc Coppejans, uitvoerend secretaris van AEFJN (Africa Faith and Justice Network) die in Brussel, in naam van 46 religieuze- en missiecongregaties, lobbyingwerk doet voor Afrika bij de Europese Gemeenschap, betreffende de schuldenlast, het recht op drinkbaar water, het recht op geneesmiddelen, de wapenhandel en zo meer.

Kort samengevat : wij trachten de Afrikanen echt te ontmoeten in de eigenheid van hun cultuur en van hun godsdienst; wij trachten ook ons met hen in te zetten op de breuklijnen van de samenleving en waar onrechtvaardigheid hen treft op sociaal, politiek en economisch gebied. En wij trachten het te doen in interraciale gemeenschappen die op zich al gelijkheid, onderling begrip en respect in Jezus' geest uitstralen. Dat is tenminste onze visie en ons ideaal. In de praktijk komen we vaak niet ver en is persoonlijk engagement gemakkelijker dan de inzet van een ganse gemeenschap.

… nog twee bemerkingen.

- wij realiseren die prioriteiten altijd in samenspraak met de lokale Kerk. Ofwel worden wij er voor gevraagd ofwel doen wij zelf voorstellen, die de plaatselijke bisschop kan aannemen of niet. Die eenheid met de lokale Kerk wordt ook nog onderlijnd door het feit dat veel confraters in parochieverband werken, waar ze die hierboven vermelde prioriteiten trachten aan bod te laten komen. De parochie blijft trouwens een actuele weg voor evangelisatie en kerkopbouw. Die prioriteiten integreren in een traditionele structuur als een parochie, is wel niet gemakkelijk, want de pastorale druk is gewoonlijk vrij groot en laat weinig tijd over voor andere accenten. Met andere woorden de overgang van een, laat ons zeggen, sacramentele Kerk naar een Kerk in dienst van het Rijk Gods, waar boven vermelde prioriteiten deel van uitmaken, is niet gemakkelijk.

- ik heb misschien in wat voorafgaat teveel gesproken over Afrika. Nu is het wel zo dat, als wij spreken over Afrika, wij tegenwoordig evenzeer de Afrikanen, waar ze zich ook mogen bevinden, bedoelen. Onze roeping, onze zending betreft Afrika, als continent, én de Afrikaanse wereld, waar die zich ook mag bevinden. Verschillende confraters zijn hier te lande werkzaam onder de Afrikaanse migranten, bij voorbeeld in Brussel en in Antwerpen, waar de Afrikanen zeer talrijk zijn. Ook zij trachten te werken in de zin van de hierboven uiteengezette prioriteiten.

Jef Vleugels, provinciaal

Coalition LE CONGO VEUT VOTER
CONGO WIL STEMMEN coalitie

Beste Confraters,

Een kerstverhaal ga ik u niet vertellen. Die vindt ge in deze periode van het jaar elders wel in dag- en weekbladen. Maar ik werd getroffen door een ander verhaal, dat ik toevallig las in de "Vuurkei", een uitgave van "De Vuurbloem", een organisatie voor geweldloze conflictbeheersing uit Brugge. Het geeft wel de geest van Kerstmis weer.

Het verhaal vertelt over twee vrienden die door de woestijn liepen. Op een moment tijdens de reis kregen ze ruzie en de ene vriend sloeg de ander in het gezicht. Degene die geslagen werd was ge kwetst, maar zonder iets te zeggen schreef hij in het zand :


"VANDAAG SLOEG MIJN BESTE VRIEND MIJ IN HET GEZICHT."

Ze liepen verder totdat zij een oase vonden, waar zij besloten een bad te nemen. Degene die was geslagen raakte vast in de modder en dreigde te verdrinken, maar de vriend redde hem. Nadat hij was bijgekomen, schreef hij op een steen :

"VANDAAG REDDE MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN."

De vriend die had geslagen en zijn beste vriend had gered vroeg hem: "Nadat ik je had geslagen, schreefje in het zand en nu schrijf je op een steen, waarom De andere vriend antwoordde : "Als iemand ons pijn doet moeten wij het in zand schrijven, waar de wind van vergeving het kan uitwissen. Maar als iemand iets goeds doet voor ons, moeten we het in steen graveren, waar geen wind het ooit kan uitwissen."

Mij doet dat verhaal denken aan ons leven in gemeenschap. Daarom ook mijn wens voor deze Kerst en het Nieuwe Jaar :
Mogen wij leren onze pijn in het zand te schrijven en onze goed ervaringen in steen te graveren.

Jef

Beste confraters,

Omwille van de lengte van deze tekst, zie ik tegen mijn gewoonte in af van een vertaling. Sorry ! Het vermelde boek verscheen wel in het Nederlands :

Lytta Basset, Ik oordeel niemand, Het evangelie meer dan een moraal, Averbode, 1999, 238 blz., 17,23 euro.

Beste Confraters,

De wereld waarin we leven zit al een tijd in een ingrijpende omwenteling. Naties die vroeger cultureel en religieus helemaal homogeen waren zien nu meer en meer groepen van mensen bij hen belanden die veel in cultuur en religie van hen verschillen.

We moeten ook vaststellen hoe moeilijk de ontmoeting met «de andere» is. Het gebeurt zelfs dat dit een haard van conflict wordt op het politiek vlak (partijen met een racistisch programma) of op sociaal en godsdienstig vlak (fanatisme).

Het is wel goed over deze situatie en over de manier waarop we er mee omgaan even na te denken.
Zijn we geïnspireerd door het Evangelie of laten we ons eerder beïnvloeden door onze omgeving?
Kunnen we de ander met een positieve blik bekijken ?
Zijn we open en aandachtig ?
Hebben wij de verdraagzaamheid van Jezus die zijn woorden en zijn gezag niet gebruikte om te heersen of zich op te dringen, maar om de mensen met respect voor hun vrijheid uit te nodigen ?

Dit zijn gewoon enkele puntjes om over na te denken.
Mogen ze vrucht dragen in ons hart !

Jean-Marie Hougardy

Beste Confraters,

Misschien is missie doodeenvoudig.
Het is doorgeven wat ik gekregen heb.

Doorgeven wat ik zelf heb ontdekt en waarvan ik leef.
Waar het hart van vol is loopt de mond van over.
Dat is missie : Beleven wat ik geloof en het telkens als het kan ook uitspreken.

Dat ik me verlost weet en bemind wat ik ook kan misdoen.
Dat Jezus mijn Meester is, waarnaar ik opkijk en die me inspireert.
Dat ik me bezield en bewogen voel door Gods Kracht die me aanzet tot handelen en spreken.
Dat ik me veilig weet in de hand van mijn Vader, wat er me ook overkomen mag.
Dat ik me gedragen en geborgen voel in God.
Altijd.

Missie is getuigenis.

Missie is natuurlijk breder dan gewoon persoonlijke getuigenis.
Het is een kerkgebeuren, een gemeenschapsbeleving.

Maar zonder die persoonlijke overtuiging is missie leeg.

Dan wordt mijn geloof een leer, een systeem van dogma's, een visie met waarden misschien,
maar zonder vuurvonken die overspringen.
Getuigen hoezeer ik Christus hoor en zie en raak in het diepst van mijn hart.

Want als er geen Zender is,
dan is er ook geen zending meer.
En zendeling evenmin.

Beste Confraters,

Terwijl ik deze tekst begin te schrijven woeden er wereldwijd zo'n 22 conflicten. Denk maar aan Tsjetsjenië, Kongo, Israël en Palestina, India en Pakistan, Burundi... Men heeft berekend dat zulke conflicten gemiddeld 8 jaar duren. Bij deze conflicten vallen er duizenden doden en blijven een aan puin geschoten land en een ontwrichte samenleving achter... En telkens als het te laat is starten moeizaam verlopende vredesonderhandelingen en wordt er gesproken van wederopbouw.
Deze vaststelling inspireert het thema van de Vlaamse Vredesweek (van 26 september tot 5 oktober), die van jaar tot jaar meer mensen beroert en (een beetje) in beweging brengt. Die Vredesweek bestaat reeds sinds 1974. Ze is in ons land één van de vele initiatieven op gebied van vrede en richt zich zeer speciaal op de scholen. Ik werd getroffen door het thema van dit jaar, dat eigenlijk niemand van ons, denk ik, onberoerd laat.

Ann Daniëls, Vredesweekcoördinatrice, schrijft: "Toch kunnen gewelddadige conflicten voorkomen worden als men genoeg inzicht heeft in de dynamiek en ingrijpt voordat het escaleert. Dialoog voorkomt immers oorlog en dan wordt vredesopbouw niet gedegradeerd tot het lijmen van de brokken achteraf !" (Vredesweek Info 3). Vandaar de slagzin van deze Vredesweek 2003 : Dialoog voorkomt oorlog.
Zoals ieder jaar wordt een uitgebreid pakket didactisch materiaal aangeboden, met als centraal doelwit van de campagne de oprichting, op Belgisch niveau, van een "centrum voor geweldpreventie dat op basis van onderzoek naar de achtergronden en dynamiek van conflicten advies kan geven aan de beleidsverantwoordelijken om de escalatie van conflicten te voorkomen". Deze concrete eis wordt gericht tot de Premier en zijn nieuwe regering. En iedereen kan tekenen om die eis kracht bij te zetten.
De vredesbewegingen treden meer en meer op de voorgrond, en zij hebben het bij het rechte eind. Laten we achter hen staan.

Een tweede, minder opvallend aspect verdient evenzeer onze aandacht. "Vrede begint bij jezelf". Vrede begint in mijn hart, vertaalt zich in mijn denken en uit zich in mijn taal en mijn manier van communiceren. Binnen treden in de geest van de Vredesweek moet ook zichtbaar worden in mijn omgeving, eerst en vooral bij hen met wie ik samenleef. Bidden voor de vrede in verre landen heeft weinig zin als men niet beleeft wat men voor anderen vraagt en van anderen verwacht. Trouwens, afstand doen van het in ons cultureel ingebakken superioriteitspatroon, dat er ons instinctief toe aanzet de anderen minder te achten en dus in zekere zin te onderwerpen (en daar zit de wortel van alle geweld), is maar mogelijk als we in ons dagelijks doen en laten onze mentaliteit ten gronden uit trachten te veranderen: de ander - elk ander - beschouwen en behandelen als een gelijke, een evennaaste. Anders maar evenwaardig. Met zijn goede en minder goede kanten, zoals gij en ik.
In feite beleven wij die gelijkwaardigheid niet spontaan. Denk maar concreet aan wat er soms in ons opkomt als het gesprek gaat over die of die confrater, als we zien dat een confrater weer een keer dit of dat verkeerd heeft gedaan of doet, of eens te meer het hoge woord voert, of meer aan zijn rechten dan aan zijn plichten denkt, of eens te meer te laat komt... Denk maar concreet aan de mensen die we ontmoeten of gewoon op straat tegenkomen, vooral vreemdelingen. Denk maar aan reacties die bij me op komen als ik de krant lees. Geweldreacties (gelukkig meestal tamelijk goed gecontroleerd) zijn dan nooit ver weg, vaak onder de vorm van een superioriteitsgevoel. In het beste geval zeggen we niets, "om de lieve vrede te bewaren", maar dat is niet voldoende om mee te bouwen aan de vrede, om constructief onze mentaliteit te veranderen. Daarvoor is meer nodig. Meer durven communiceren (en geweldloos opmerkingen leren maken), meer echt vergeven, meer leren relativeren en elkaar helpen relativeren. Daar iets aan doen, vraagt dagelijkse aandacht en beoefening.

Ik herlas deze morgen het gebed dat wordt toegeschreven aan de heilige Franciscus van Assise. Gewoonlijk als ik het bid, gaan mijn gedachten spontaan naar situaties van oorlog en verdeeldheid. Hebt ge al eens geprobeerd dat gebed te bidden, terwijl ge bij iedere zin denkt aan elk van de concrete confraters waarmee ge samenleeft? Probeer het eens, en ge zult zien dat het een hele opdracht wordt. En het is daar, in mijn binnenste, dat elke mentaliteitsverandering op wereldvlak begint.

Heer, maak me tot een werktuig voor uw vrede.
Waar haat is, laat me liefde zaaien.
Waar ontecht is, vergiffenis.
Waar twijfel, geloof.
Waar wanhoop, hoop.
Waar duisternis, licht.
Waar droefheid, vreugde.
O goddelijke Meester,
geef me dat ik eerder verlang te troosten dan getroost te worden;
te verstaan dan te worden verstaan;
te beminnen dan te worden bemind.
Want het is door te geven dat we krijgen,
door te vergeven dat we vergiffenis ontvangen
en door te sterven dat we tot het eeuwige leven worden geboren.

Daar begint de vrede in de wereld

Laat het niet bij deze eerste vluchtige lezing. Hou deze dagen een kopie van de tekst bij de hand. Spreek er zo mogelijk over met anderen.

"Heer, maak me tot een werktuig voor uw vrede" : voor Fons, Harry, Jan, Jean-Marie...
"Waar droefheid is, laat me vreugde zaaien" : bij Fons, Harry, Jan, Jean-Marie...
"Geef dat ik eerder verlang te troosten dan getroost te worden" : door Fons, Harry, Jan, Jean-Marie...
"Want het is door te geven dat we krijgen" van Fons, Harry, Jan, Jean-Marie...

Jef

Dat is met zo maar een slogan, om boven de werkelijkheid uit te stijgen. Het gaat hier over de meest werkelijke werkelijkheid die bestaat : Missie komt van God, en God is ook vandaag nog zonder ophouden bezig te wereld te redden. Zijn missionaire bezorgdheid is op ieder ogenblik actief. Sinds Hij zijn Zoon zond "om de wereld te redden", is zijn reddende liefde niet afgenomen, zijn tedere liefde voor ieder mens is standvastig gebleven en totaal, zijn bezorgdheid voor de toekomst van de mensheid is - als ik me zo mag uitdrukken - nog toegenomen, omdat het slecht gaat met de mens en de oorlogen met ophouden.
Door alle wederwaardigheden van de geschiedenis heen, blijft Gods vurige liefde onaangetast.

Jef Vleugels, Prov.

« Het is met vreugde dat ik het 26ste Algemeen Kapittel van de Sociëteit der Missionarissen van Afrika samenroep. Dat Kapittel zal plaats hebben in het generalaat. De Capitulanten zullen er toe komen op zaterdag 8 mei en het Kapittel zal maandag 10 mei van start gaan".
Zo luidt de eerste zin van de brief waarmee François Richard het Kapittel van 2004 samenroept. Ge zult die brief vinden in Petit Echo van maart. Men voorziet 59 capitulanten, waarvan 24 leden van rechtswege en 35 verkozenen (zie CL 166).
De Belgische provincie zal, naast de provinciaal, 2 capitulanten mogen verkiezen.

De inzet van zo'n Algemeen Kapittel ontgaat niemand. Het betreft de nabije oriëntaties en dus de toekomst van onze missionarissociëteit, toekomst die de Heilige Geest ons zal trachten te doen ontdekken door middel van de analyse van de huidige realiteit, zowel binnen als buiten onze Sociëteit, doorheen een heel proces van samen nadenken, gedragen en bevrucht door gebed. Laat ons er maar direct mee beginnen, allereerst door er voor te bidden, en dan door te beginnen nadenken.
Moge de Heer onze inspanningen zegenen !

Zijn katholieken de enigen die de waarheid over God en de mens hebben ?

In de brief van Paulus aan de Efeziërs is een van zijn geliefde uitdrukkingen het woord "Pleroma". Dit mooie Griekse woord betekent "Volheid". Paul leert dat de volheid van God in Christus werd geopenbaard. Dat geloof ik. Maar ik begin nog maar te vatten wat dit wil zeggen. Ook de Kerk begint nog maar te begrijpen wat dit betekent.

Dat komt omdat onze Kerk nog grotendeels westers is. Wij zijn het product van een nogal bijzondere geschiedenis. Onze geloofsinhoud werd grotendeels bepaald door het verweer tegen bepaalde ketterijen. Om de grenzen van onze Europese identiteit te overstijgen en volop katholiek te worden, moeten we met andere culturen en godsdiensten in gesprek gaan. "Katholiek" betekent toch "universeel". We kunnen nooit genoeg "katholiek" zijn !

We zijn Rooms Katholieken. En ik hou van de spanning tussen deze twee woorden. Wij zijn "rooms" omdat we een specifieke historische gemeenschap vormen. Wij zijn dít bepaald volk met deze bepaalde geschiedenis. En zo is het goed. Jezus is zelf ook in een bepaalde plaats en op een bepaalde tijd geboren.
Maar we zijn tegelijk ook katholiek, en daarom moeten we altijd meer boven onze grenzen uitstijgen. Daarin bestaat juist de schoonheid van de Kerkgeschiedenis. Toen de Kerk Jerusalem verliet om de Romeinse wereld binnen te gaan, was dat een omwenteling die we ons niet kunnen voorstellen. En dat was ook zo toen ze van de Romeinse naar de barbaarse wereld overstapte. Iedere etappe was een stap vooruit naar de volheid van het katholicisme.

Wij moeten deze pelgrimstocht naar de waarheid die we niet volledig vatten, voortzetten. Daarom moet ik bij het ontmoeten van mensen uit andere religies aandachtig zijn. En dit niet alleen uit beleefdheid of in een geest van dialoog, maar omdat ze iets kunnen bijdragen aan mijn tocht naar de waarheid van Christus. Een Boeddhist kan me iets leren dat me helpt om boven de eisen van mijn Ego uit te stijgen. Een Moslim kan me iets laten ontdekken over Gods volmaaktheid…

VAN DE PROVINCIAAL

Volgens de Grote van Dale, betekent empathie "het zich inleven in de belevingswereld van anderen, het zich kunnen verplaatsen in de gevoelens of de gedachtegang van een ander". Dat is geen gemakkelijke zaak, want empathie veronderstelt dat wij al onze vooroordelen opzij kunnen schuiven en ophouden met over iedereen een oordeel te vellen. Het gaat over een eerder zelden bereikte aanwezigheidsgraad, want empathie houdt in dat gans ons wezen tot luisterbereidheid is geworden. "Mensen die bekwaam zijn gans hun aandacht te richten op iemand die lijdt zijn erg zeldzaam, want het is zeer moeilijk. Het is bijna een mirakel. Het is een mirakel" (Simone Weil).
Zeer dikwijls reageren wij oppervlakkig, met andere woorden zonder in de diepte te zoeken, en dus noodgedwongen naast de kwestie. Als een confrater "slecht" reageert op een mededeling van onzentwege, voelen wij ons aangevallen door zijn eerder negatieve reactie, daar waar in feite zijn probleem elders ligt. Dan kan het gebeuren dat ik ook kwaad word en mij terugtrek, in plaats van hem te zeggen: "Ik heb de indruk dat ge wat ik u zo juist heb gezegd eerder vervelend vindt. Is er iets?", wat hem dan zou toelaten zijn hart te luchten.
Negatieve reacties komen wel meer voor in onze gemeenschappen. Zo kan iemand zich kwaad maken, valt er al eens een agressieve bedenking, worden onvriendelijke bemerkingen gemaakt of worden iemand afgesnauwd. Wij riskeren dan op hetzelfde register te reageren, zonder het ongemak of zelfs het lijden van de ander, onbeholpen uitgedrukt door zijn roepen, te bemerken. "Achter alle verbale boodschappen die ons hebben doen opschrikken, bevinden zich gewoonweg mensen met niet voldane noden, die enkel op ons beroep doen om zich beter te voelen" (Marshall Rosenberg). Elke negatieve reactie van onze kant is dan ook misplaatst.
Het komt er op de eerste plaats niet op aan het concrete probleem van de ander op te lossen, maar wel attent te zijn voor wat de andere beleeft, voor wat hij voelt. "Empathie is een respectvol begrijpen van wat de anderen meemaken. In plaats van met empathie te reageren, hebben wij de neiging raad te geven, aan te moedigen, onze eigen mening te uiten of ons aanvoelen uit te drukken. Empathie daarentegen vereist dat wij onze geest ontledigen en dat wij de ander met hart en ziel beluisteren" (Marshall Rosenberg). Het gewoon empathisch luisteren verhult een wonderbare heelkracht. Gewoon al het feit dat ik mijn hart heb kunnen uitstorten, zonder mij beoordeeld te voelen maar integendeel aanvaard zoals ik ben, richt me weer op en laat me toe verder te gaan.
Moet ik er nog aan toevoegen dat Jezus uitmuntte in de kunst van het empathisch luisteren? Hij wist iedere mens te ontmoeten als enig en uniek, boordevol verlangens, kind van God. Denk maar aan de overspelige vrouw, aan Zacheüs, aan de Samaritaanse, en aan zoveel anderen…
Empathie toepassen vereist geen psychologische deskundigheid. Het is voldoende zijn hart te (durven) laten spreken en bestendig bekwaam te zijn tot zelfkritiek (om onze vooroordelen te overwinnen, ons oppervlakkig oordelen uit te schakelen en onze neiging op iedereen een etiket te plakken).

Mochten wij met zijn allen tijdens dit nieuwe jaar vooruitgang maken in evangelische wijsheid en elkaar naderbij komen door onze blik vol empathie. Wij zullen dan allemaal groeien en ons zoveel beter voelen.

Jef Vleugels

Webmaster